Πρόληψη χρόνιων ασθενειών με την Ομοιοπαθητική

Σύμφωνα με την Ομοιοπαθητική, ο άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής του, υποφέρει από χρόνιες παθήσεις, οι οποίες μπορεί να προκληθούν ή να αυξηθούν αν παραμεληθούν τα βασικά συμπτώματα που εμφανίζει ο οργανισμός, όπως π.χ. ένα χρόνιο στρες. Επίσης μπορεί να υπάρχουν κληρονομικές ασθένειες που στα πρώτα χρόνια της ζωής μας δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους, αλλά αναπόφευκτα σε μεταγενέστερα χρόνια, με αντίξοα περιστατικά και συνθήκες ζωής, να εμφανιστούν και η φύση τους να γίνει περισσότερο ενοχλητική. Έτσι, καταστάσεις όπως θλίψη, ανησυχία, ακατάλληλες θεραπείες κ.α., θα φέρουν στην επιφάνεια ασθένειες που μέχρι τότε βρίσκονταν σε λήθαργο.

Πρόληψη χρόνιων ασθενειών με την Ομοιοπαθητική

Σύμφωνα με το βιβλίο «Όργανον της Θεραπευτικής τέχνης» του Σαμουήλ Χάνεμαν, «Υψηλότερη και μοναδική αποστολή του θεραπευτή, είναι να επαναφέρει την υγεία σε αρρώστους, αυτό που ονομάζεται Υγεία». O ίδιος ο θεραπευτής συγχρόνως είναι ένας προστάτης της υγείας, διότι γνωρίζει αυτά που τη βλάπτουν και προκαλούν και συντηρούν αρρώστιες, ενώ γνωρίζει και να τις απομακρύνει. Εφόσον πάρει ένα αναλυτικό Ομοιοπαθητικό ιστορικό από τον ασθενή, θα δει τα δεδομένα της πιθανότερης πάθησης, καθώς και των πιο σημαντικών στιγμών από όλο το ιστορικό της μακροχρόνιας καχεξίας, για να ανακαλύψει τη βασική αιτία, λαμβάνοντας υπόψη την ιδιοσυγκρασία, τον ψυχικό και διανοητικό χαρακτήρα του, τις οικογενειακές συνθήκες κ.λ.π

Πώς, όμως, μπορεί να δημιουργούνται ασθένειες, ώστε ο κατάλληλα εκπαιδευμένος Ομοιοπαθητικός να μπορέσει να λειτουργήσει και προληπτικά; Σίγουρα όλοι γνωρίζουμε το στρες, αλλά πόσοι γνωρίζουν πραγματικά τι είναι και πώς μας επηρεάζει;

Ο ορισμός του στρες είναι: «το στρες είναι ένα στάδιο απειλητικό ως προς την ομοιόσταση, η οποία προσπαθεί να επανεδραιωθεί με ένα πολύπλοκο σύνολο απαντήσεων προσαρμογής του οργανισμού», με λίγα λόγια, κάθε ερέθισμα ή ασθένεια μπορεί να εκτρέπει τον οργανισμό μας και αυτός με την σειρά του απαντάει με αλλαγές στην λειτουργία του. Ένα τέτοιο ερέθισμα μπορεί να είναι σωματικό, όπως τα μικρόβια από μια επέμβαση ή ψυχικό, όπως τα αρνητικά συναισθήματα, βαθιές ανασφάλειες, διαπροσωπικές συγκρούσεις κ.α.

Σύμφωνα με τον καθηγητή νευροβιολογίας στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου του Γκέτιγκεν, Gerald Hother «όταν μία αντίδραση, που στοχεύει στο να αντιμετωπίσει γρήγορα μια κατάσταση ανάγκης, γίνει αντίδραση διαρκείας, τότε κάποια στιγμή, σε κάποιο μέρος του σώματος, θα …καούν οι ασφάλειες». Αυτό σημαίνει με μια πρώτη ανάγνωση, ότι πολλές ασθένειες έχουν ως σημείο αναφοράς μια βαθύτερη αιτία και αυτό που βλέπει πια το μάτι σωματοποιημένο ως ασθένεια, είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας βαθύτερης διαταραχής. Όπως ανέφερα παραπάνω πολλές φορές η δημιουργία μιας ανισορροπίας μπορεί να δημιουργηθεί ακόμα και στην αρχή της ζωής μας χωρίς όμως να έχει εκδηλωθεί στο σώμα μας.

Ο Ούγγρος γιατρός Χανς Σέλυε, Ενδοκρινολόγος ερευνητής, ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Ιατρικής και Χειρουργικής του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ στον Καναδά, μετά από τις διάφορες έρευνες οδηγήθηκε στην διατύπωση, ότι κάποια νοσήματα όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η αναφυλαξία κτλ., οφείλονται σε κακή προσαρμογή στο στρες. Μερικές από τις προβλέψεις που έκανε ο Σέλυε σε άρθρο του 1955 με τίτλο «Στρες και Νόσος», ήταν ότι θα μπορούσαν να οδηγήσουν το σώμα μας σε ασθένεια μέσω της αυξομείωσης της ποσότητας των ορμονών που παράγονται κατά το στρες, των ρυθμιστικών ορμονών που κατακρατούνται από τα όργανα επάνω στα οποία επιδρούν οι ορμόνες αυτές, την μη φυσιολογική απάντηση άλλων οργάνων όπως το νευρικό σύστημα, το ήπαρ, οι νεφροί που συμμετέχουν με τη λειτουργία τους στο σύνδρομο προσαρμογής. Πόσοι λοιπόν σήμερα δεν έχουν πει «δεν είμαι καλά από τότε που…;».  

Μέσω των ορμονών του στρες που διαρκεί για μεγάλο διάστημα, επηρεάζονται τα μιτοχόνδρια στα κύτταρά μας και αυτά με την σειρά τους παράγουν ελεύθερες ρίζες οξυγόνου και όταν η ποσότητά τους είναι μεγαλύτερη στον οργανισμό από ό,τι χρειάζεται, τότε έχουμε το οξειδωτικό στρες.

Από το στρες επίσης μπορεί να επηρεαστούν τα κύτταρα της καρδιάς και των αγγείων μας, ο πεπτικός σωλήνας, ο θυρεοειδής αδένας κτλ.

Ποιος είναι λοιπόν ο τρόπος που θα μπορέσει να λειτουργήσει η Ομοιοπαθητική προληπτικά; Μα με την παρατήρηση του σωστά εκπαιδευμένου Ομοιοπαθητικού που θα αντιληφθεί τις αλλοιώσεις της κατάστασης υγείας του σώματος και της ψυχής, τις ενδείξεις της αρρώστιας, τα συμπτώματα, τις αποκλίσεις από την προηγούμενη κατάσταση υγείας του τωρινού ασθενή και όλα αυτά θα αποτελέσουν μαζί την αληθινή και μοναδική νοητή εικόνα της ασθένειας που πολλές φορές ακόμα δεν έχει εμφανιστεί. Θα ωθήσει το ανοσοποιητικό σύστημα – όχι μόνο τα λευκά κύτταρα του σώματος, αλλά και τις ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις που κρατούν αυτές τις καταστάσεις σε ισορροπία και σε μεγαλύτερη ανταπόκριση και ετοιμότητα, έτσι ώστε να αποφευχθεί η νόσος ή να λειτουργήσει προληπτικά για τις υποτροπές.

Συνεπώς, γνωρίζοντας όλα αυτά τα στοιχεία, μπορεί η Ομοιοπαθητική να λειτουργήσει προληπτικά ακόμα για αυτοάνοσα, όπως η κατάθλιψη κτλ., πριν αυτά εμφανιστούν. Η επιλογή του σωστού ομοιοπαθητικού φαρμάκου για την κατάθλιψη, αλλά και άλλων σοβαρών νόσων, προϋποθέτει επαγγελματική δεξιότητα, λεπτομερή αξιολόγηση της ζωής του ασθενούς, σε βάθος γνώση της ομοιοπαθητικής.

Τσαλίκης Κων/νος

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 79 της Holistic life

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ!!

Στο παρελθόν μπορεί να έκανες πολλές δίαιτες ή να παρακολούθησες πολλά προγράμματα “υγιεινής ζωής” η και να πήρες κάποια φάρμακα και ενώ μπορεί στους φίλους σου να λειτούργησαν πολύ καλά, είχαν απώλεια βάρους και το επίπεδο υγείας τους βελτιώθηκε πάρα πολύ, εσύ δυστυχώς έμεινες πίσω τελευταίος και απογοητευμένος. Ίσως ξεκίνησες να πιστεύεις ότι δεν είσαι φυσιολογικός επειδή πρόγραμμα που ακολούθησες δεν έκανε για σένα. Λογικό να σκέφτεσαι έτσι γιατί αν κοιτάξουμε γύρω μας στην τηλεόραση και στα περιοδικά, συνεχώς σε βομβαρδίζουν για το ποια είναι η ιδανική υγεία, το ιδανικό βάρος κτλ και δεν μπορείς παρά να νιώθεις….ντροπή. Θυμήσου όμως ότι είναι απλά μια ψευδαίσθηση. Η τέλεια υγεία δεν υπάρχει και δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το “φυσιολογικό”. Είναι καλό λοιπόν να μην νιώθεις φυσιολογικός γιατί κανείς από εμάς δεν είναι. Αν το σκεφτούμε όμως. Τι είναι φυσιολογικό; Σε όλη μας την ζωή μας συγκρίνουν με το τι είναι φυσιολογικό. Φυσιολογικό ύψος, φυσιολογικές εξετάσεις αίματος, φυσιολογική θερμοκρασία αίματος, φυσιολογική συμπεριφορά. Συνεχώς μας βαθμολογούν με μια κλίμακα “φυσιολογικού”. Και αν αποκλίνουμε από αυτή την κλίμακα….τότε είμαστε μη φυσιολογικοί και μερικές φορές, “τρελοί”!
Δεν ξεχνάμε όμως ένα πράγμα; Δεν ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό που μας διακρίνει ως ανθρώπινα όντα από το άλλο είναι ότι δεν είμαστε φυσιολογικοί.
Ήρθαν πολλοί σε μένα ισχυριζόμενοι ότι δεν είναι καλά, παρά το γεγονός ότι κάθε ιατρική εξέταση που είχαν υποβληθεί έδειξε ότι όλα ήταν φυσιολογικά. Ωστόσο, η ανάλυση των οφθαλμών μέσω της ιριδολογίας αποκάλυψε υπάρχοντα και πιθανά προβλήματα υγείας. Θυμηθείτε ότι ως ανθρώπινα όντα κάνουμε συχνά λάθη και αν και έχουμε τεράστιες τεχνολογικές ικανότητες, ή εφευρέσεις και διαγνωστικά μηχανήματα, όλα υπόκεινται σε κάποιο βαθμό σφάλματος. Συχνά ξεχνάμε στην προσπάθειά μας στο να παρακολουθούμε τις φυσιολογικές τιμές σε έναν οργανισμό, ότι τα συστήματά μας αλληλεπιδρούν με μια απίστευτα πολύπλοκη και δυναμική ισορροπία που μας επιτρέπει να λειτουργούμε άριστα. 
Το σημαντικό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι όλοι αντιδρούν στις θεραπείες, δίαιτες ή φάρμακα με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό που λειτουργεί σε ένα άτομο, δεν θα λειτουργήσει απαραίτητα για τον άλλο. Συχνά βλέπουμε αυτά τα παραδείγματα σε άτομα που έχουν πάρει ορισμένα φάρμακα. Δύο ασθενείς που έχουν παρόμοιο σωματικό βάρος και λαμβάνουν την ίδια δόση του ίδιου φαρμάκου μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά. Κάποιος μπορεί να μην έχει παρενέργειες στο φάρμακο ενώ ο άλλος μπορεί να έχει σοβαρά προβλήματα στο στομάχι. Δεν έχει σημασία πόσες χιλιάδες άνθρωποι δοκιμάστηκαν σε κάποιο φάρμακο, γιατί για κάθε άτομο είναι ένα νέο πείραμα. Είμαστε όλοι διαφορετικοί και είμαστε όλοι άνθρωποι.
Ο καθένας έχει διαφορετικό μεταβολισμό. Ο καθένας έχει ένα διαφορετικό συκώτι που καθαρίζει το σώμα μας και μια διαφορετική ικανότητα των νεφρών μας να φιλτράρει το αίμα μας. Καθένας χειρίζεται το φαγητό με διαφορετικό τρόπο και με διαφορετικούς ρυθμούς και είμαστε όλοι κάτω από ένα μοναδικό σύνολο παραγόντων που ελέγχουν τον τρόπο με τον οποίο απορροφούμε και χωνεύουμε τα τρόφιμα, τον τρόπο με τον οποίο καίμε τις θερμίδες, τον τρόπο με τον οποίο αναγεννάμε τα όργανα του σώματός μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον άγχος στη ζωή μας. Ο καθένας μας έχει διαφορετικές απαιτήσεις για θρεπτικά συστατικά και όλοι ανακάμπτουν από τον τραυματισμό διαφορετικά. Επίσης η απόρριψη των τοξικών ουσιών απο το σώμα μας γίνεται με διαφορετικό τρόπο. Δεν μας ενδιαφέρει το είδος των ειδικών που υπάρχουν στον κόσμο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα κάνει ένας συνδυασμός χημικών φαρμάκων με το δικό σας μη φυσιολογικό σώμα. Αυτό είναι τροφή για σκέψη, αν είστε ένας από τους πολλούς που δέχονται συνταγές φαρμάκων χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες. Καθώς ξεκινάς το ταξίδι σου για να μάθεις περισσότερα για το σώμα σου, θα εκτιμήσεις πόσο μοναδικός/η είσαι πραγματικά. Καθένας από εσάς έχει κάτι να προσφέρει σε αυτόν τον κόσμο. Κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον, απλώς διαφορετικός. Δεν υπάρχει σε όλο τον πλανήτη το ίδιο ακριβώς μάτι. Ακριβώς όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα, κάθε ένα από τα μάτια σου είναι μοναδικό για όλους τους άλλους. Η επιστήμη της Ιριδολογίας σέβεται το γεγονός ότι δεν είμαστε φυσιολογικοί και ότι υπάρχουν γενετικές διαφορές. Το κάθε μάτι έχει το δικό του σύνολο μοναδικών χαρακτηριστικών που μας κάνουν το ποιοι είμαστε. Ίσως να είναι αυτή η ευκαιρία να ανακαλύψουμε τελικά γιατί το σώμα σας συμπεριφέρεται με τον τρόπο που κάνει και τι χρειάζεται πραγματικά από την άποψη της θεραπευτικής τροφής. Μην ανησυχείτε. Δεν είσαι μόνος.
Να θυμάσαι λοιπόν….Να είσαι περήφανος και να σέβεσαι το γεγονός ότι δεν είσαι φυσιολογικός, είσαι απλά….ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!!!

Νέα έρευνα σχετικά με τη μνήμη του νερού μπορεί να οδηγήσει στην καλύτερη κατανόηση της Ομοιοπαθητικής

Στις 14 Ιουλίου 2018 πραγματοποιήθηκε στη Βασιλική Ιατρική Εταιρεία του Λονδίνου, συνέδριο με τίτλο «Νέοι Ορίζοντες στην Επιστήμη του Νερού», με επίκεντρο την Ομοιοπαθητική. Στο συνέδριο συμμετείχαν πολλοί σημαντικοί ομιλητές, όπως οι βραβευμένοι με Νόμπελ καθηγητές Brian Josephson και Luc Montagnier, ο καθηγητήςGerald Pollack, ο καθηγητής Vladimir Voeikov, ο καθηγητής Alexander Konovalov και ο Δρ Robert Verkerk.

Το δυτικό ιατρικό μοντέλο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα φαρμακευτικά σκευάσματα και τις χειρουργικές επεμβάσεις, και για τις οξείες παθήσεις το μοντέλο έχει αποδειχθεί πολύ αποτελεσματικό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει και για τις χρόνιες παθήσεις, όταν τα φαρμακευτικά σκευάσματα και η χειρουργική επέμβαση είναι αναποτελεσματικά και για τις οποίες τα νοσοκομεία και οι κλινικές, πέρα από τη μείωση του πόνου, μπορούν να προσφέρουν ελάχιστη υποστήριξη σε έναν ασθενή. Καμία θεραπεία ή ιατρική τεχνική δεν ανταποκρίνεται σε όλες τις ανάγκες της υγείας και σήμερα έχουν αναπτυχθεί πολλές συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπευτικές μέθοδοι που προσφέρουν υποστήριξη σε χρόνιες παθήσεις, συμπεριλαμβανομένων του βελονισμού, της ηχητικής θεραπείας, του ρέικι, της υπνοθεραπείας, της ομοιοπαθητικής και πολλών άλλων. Ενώ οι συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπείες προσφέρουν υποστήριξη σε πολλές πτυχές της υγείας, συμπεριλαμβανομένων των χρόνιων παθήσεων, η ομοιοπαθητική, ειδικότερα, έχει δεχτεί μεγάλη κριτική. Στο Ηνωμένο Βασίλειο η ομοιοπαθητική παραμένει ως εναλλακτική θεραπεία στα πλαίσια του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ωστόσο οι επικριτές της συχνά επιτίθενται άσχημα στην ομοιοπαθητική, παρόλο που οι ασθενείς της ομοιοπαθητικής θεραπείας παγκοσμίως εξακολουθούν να αναφέρουν άριστα αποτελέσματα.

Ο κύριος λόγος που η συμβατική ιατρική δεν πιστεύει στην ομοιοπαθητική φαίνεται να στηρίζεται στην αντίληψη ότι εάν μια θεραπευτική ουσία αραιωθεί σε σημείο που δεν υπάρχουν μόρια της ουσίας, δεν μπορεί να υπάρξει θεραπευτική επίδραση. Ο καθηγητής Josephson* δήλωσε: “Η ιδέα ότι το νερό μπορεί να έχει μνήμη μπορεί εύκολα να απορριφθεί βάσει οποιουδήποτε από τα πολλά εύκολα κατανοητά άκυρα επιχειρήματα” και στη συνέχεια εξήγησε στο κοινό γιατί αυτά τα επιχειρήματα είναι άκυρα: “Πάρτε για παράδειγμα έναν ισχυρισμό που δηλώνεται ως δόγμα από γνωστό ερευνητή συμπληρωματικής ιατρικής, που θα σας πω χωρίς να τον ονομάσω, ο οποίος δήλωσε: “δεν υπάρχουν μόρια, δεν υπάρχει αποτέλεσμα”. Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα υπήρχε η μαγνητική εγγραφή ή οι διαφορετικές κρυσταλλικές μορφές της ίδιας ουσίας. Η μνήμη του νερού δεν ταιριάζει με αυτό το επιχείρημα.

Για να υποστηρίξει την παρουσίασή του, ο καθηγητής Josephson συμπεριέλαβε ένα βίντεο που φαίνεται να δείχνει την ικανότητα του νερού να θυμάται μια συχνότητα ήχου που εισάγεται σε καθαρό νερό σε ένα CymaScope, ένα νέο είδος επιστημονικού οργάνου που καθιστά τον ήχο ορατό αποτυπώνοντας τις δονήσεις του στο καθαρό νερό, περίπου όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα στο γυαλί. Στο πείραμα, μετά την απομάκρυνση της συχνότητας και στη συνέχεια την επανεισαγωγή της, ο χρόνος που χρειάστηκε για να επανεμφανιστεί η ηχητική εικόνα ήταν μικρότερος και κάθε φορά που επαναλαμβανόταν αυτή η διαδικασία ο χρόνος μειωνόταν αρχίζοντας από έξι δευτερόλεπτα και φτάνοντας στα τρία δευτερόλεπτα, υποδεικνύοντας ότι ίσως το νερό συγκρατούσε τη μνήμη της εισαγόμενης ηχητικής συχνότητας.

Παρουσίασε επίσης ένα βίντεο που δείχνει τον ήχο ενός καρκινικού κυττάρου που έγινε ορατός, μέρος ενός ερευνητικού έργου σε συνεργασία με τον καθηγητή Sungchul Ji του Πανεπιστημίου Rutgers, του Dr. Ryan Stables του Πανεπιστημίου του Birmingham και του εργαστηρίου CymaScope στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η έρευνα αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε βελτιώσεις στις χειρουργικές επεμβάσεις, ιδιαίτερα στην χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο, όπου η αφαίρεση όλων των κυττάρων ενός όγκου είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία.

Ο καθηγητής Josephson πρόσθεσε: “Το νερό παρουσιάζει αξιοσημείωτες δομικές και δυναμικές ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του «βιολογικού σήματος» που αποκαλύφθηκε από τις έρευνες των Beneviste και Montagnier και τις πολύπλοκες ακουστικά επαγόμενες δομές στο νερό που αποκάλυψε το CymaScope. Η οργανωμένη δυναμική συμπεριφορά είναι περισσότερο περιοχή της βιολογίας παρά της φυσικής και απαιτεί διαφορετικά εργαλεία έρευνας από ό, τι στη φυσική. Το CymaScope μπορεί να είναι ένα τέτοιο εργαλείο. Δεν είναι μόνο ένα νέο επιστημονικό όργανο, αλλά και μια νέα επιστήμη, και υποψιάζομαι ένα νέο πεδίο μαθηματικών”.

Το συνέδριο αμφισβήτησε το βασικό εννοιολογικό πλαίσιο της χημείας και της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης και οι ομιλητές προσέφεραν λύσεις που προκαλούν το υπάρχον status quo στο δυτικό ιατρικό μοντέλο.

* Ο Brian Josephson ήταν καθηγητής φυσικής στο εργαστήριο Cavendish από το 1974 μέχρι την αποχώρησή του το 2007. Σήμερα είναι επίκουρος καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, μέλος του Trinity College, του Cambridge, και συνεργάτης της Βασιλικής Εταιρείας.

πηγή: Holistic life

Ομοιοπαθητική και ΔΕΠ-Υ

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, γυαλιά και κείμενο

ΔΕΠΥ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ
Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ), είναι η συνηθέστερη νευροσυμπεριφορική διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά εμφανίζουν υπερκινητικές, και παρορμητικές συμπεριφορές οι οποίες δεν συνάδουν με την αναπτυξιακή τους ηλικία. Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ αρχίζουν συνήθως κατά την πρώιμη παιδική ηλικία και μειώνονται καθώς φτάνουμε στην εφηβεία. Διαφέρουν από τα περισσότερα παιδιά του ίδιου επιπέδου ως προς την ικανότητα: να εστιάσουν την προσοχή τους, να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και να ελέγξουν την κινητικότητά τους
Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ΔΕΠΥ : 1. με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη προσοχής 2. με κύριο χαρακτηριστικό την υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα ή 3. σε συνδυασμό των παραπάνω.
Η ομοιοπαθητική θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠΥ είναι ένας απαιτητικός τομέας.
Σε αντίθεση με άλλες μορφές ασθένειας, είναι συχνά δύσκολο να βρεθούν αξιόπιστα συμπτώματα επειδή η εικόνα των συμπτωμάτων συνήθως κυριαρχείται από στερεότυπα συμπτώματα για τη συμπεριφορά του παιδιού, έτσι ώστε να μην εξετάζονται οι βαθύτερες αντιληπτικές δυσκολίες. 
Η μέθοδος polarity analysis δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε κατα την έρευνα για το ΔΕΠΥ, απο τον Ομοιοπαθητικό Frei Η στην Ελβετία το 2005, όπου εμφανίστηκαν πολύ καλά αποτελέσματα υπερ της ομοιοπαθητικής σε σχέση με την συμβατική ιατρική αλλά και απο άλλες μεθόδους ομοιοπαθητικής. Ή μέθοδος αυτή διαφέρει ως προς την προσέγγιση του ασθενή αλλά και ως προς την χορήγηση των ομοιοπαθητικών όπως έδειξαν τα αποτελέσματα απο την έρευνα αυτή. Αποτελεί ένα πολύ καλό εργαλείο για τον ομοιοπαθητικό που γνωρίζει αυτή την μέθοδο. 
Καλέστε στο 2114048719 ή στο 6907667336 και κλείστε ένα ραντεβού για το παιδί σας!

Ιστορία Ομοιοπαθητικής

Αποτέλεσμα εικόνας για χανεμαν

Ο Σάμουελ Χάνεμαν ήταν ο ιδρυτής της Ομοιοπαθητικής . Δημιούργησε τις βασικές αρχές της επιστήμης και της τέχνης της Ομοιοπαθητικής. Η θεραπευτική αρχή της ομοιοπαθητικής είχε διατυπωθεί πρώτη φορά από τον πατέρα Ιατρικής Ιπποκράτη ο οποίος είπε: «τα όμοια τοις ομοίοις εισίν ιάματα». Πατέρας της ομοιοπαθητικής όμως θεωρείται ο Χάνεμαν. Γεννήθηκε στο Μάισσεν (Meissen) της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1755 και πέθανε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1843.  Είχε μεγάλο ταλέντο στις γλώσσες και σε ηλικία 12 ετών δίδασκε σε άλλους μαθητές την ελληνική γλώσσα. Εκτός από τα γερμανικά και τα ελληνικά, γνώριζε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, λατινικά, εβραϊκά και αραβικά. Ο Χάνεμαν εκτός από γιατρός ήταν χημικός και μεταφραστής. Στην Xημεία διακρίθηκε με την ανακάλυψη μιας μεθόδου για την ανίχνευση της νοθείας των κρασιών, που έγινε γνωστή σαν «τεστ κρασιού του Hahnemann» (Hahnemann’s Winetest).

Το 1790 άρχισε τη μετάφραση της φαρμακολογίας του Cüllen στα Γερμανικά για τις θεραπευτικές ενδείξεις του περουβιανού φλοιού της κιγχόνης, που απέδιδε τη θεραπευτική του επιτυχία για το διαλείποντα πυρετό στο ότι ήταν πικρός. Ο Χάνεμαν δεν έμεινε ικανοποιημένος με αυτήν την εξήγηση και άρχισε να πειραματίζεται με το φάρμακο πάνω στον εαυτό του παίρνοντας καθημερινά. Προς έκπληξη του, εμφάνισε συμπτώματα πολύ όμοια με τον πυρετό της ελονοσίας. Με βάση αυτήν την ανακάλυψη άρχισε να πειραματίζεται με άλλα φάρμακα. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα φάρμακα θεραπεύουν τις νόσους γιατί μπορούν να προξενήσουν όμοιες νόσους σε υγιή άτομα. Αυτή ήταν η ανακάλυψη του βασικού νόμου της ομοιοπαθητικής. Ο Χάνεμαν είχε ήδη διατυπώσει την άποψη πως συχνά οι πρακτικές της καθιερωμένης ιατρικής της εποχής του δεν είχαν αποτελέσματα ή ακόμα οδηγούσαν σε επιδείνωση της υγείας των ασθενών και για αυτό το λόγο στράφηκε στη θεμελίωση μίας νέας θεωρίας.
Το 1800 σε μια επιδημία οστρακιάς, δόθηκε η ευκαιρία στον Χανεμαν θα δείξει την αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής σύμφωνα με τον νόμο της ομοιότητας, αλλα και της υψηλής αραίωσης και δυναμοποίησης.

Tο 1805, Medicine of Experience, που είναι ο πραγματικός πρόδρομος του έργου του «Oργάνον της Θεραπευτικής Tέχνης» (Organon of the Healing Art).  Το 1810 εκδόθηκε το «Όργανο της  Θεραπευτικής Τέχνης». Σε αυτό το βιβλίο περιγράφει και εξηγεί τις αντιλήψεις και τη μεθοδολογία της ομοιοπαθητικής και επικρίνει άλλες θεραπευτικές μεθόδους, ιδίως την αλλοπαθητική. Το βιβλίο αυτό περιείχε τα θεμέλια  της νέας θεραπευτικής τέχνης με τις αρχές που περιλαμβάνουν  τον νόμο των ομοίων,  την χορήγηση ενός μόνο φαρμάκου και την χρήση φαρμάκων που έχουν αποδειχτεί σε υγιείς ανθρώπους.

 O ίδιος μάλιστα απόδειξε στον εαυτό του και στους συναδέλφους του μια σειρά από 61 φαρμακευτικές ουσίες. Oι επιδράσεις αυτών των ουσιών στον υγιή ανθρώπινο οργανισμό και τα  συμπτώματα που προκαλούν, περιγράφηκαν στο μνημειώδες έργο του την «Pure Materia Medica».  Έτσι συνέχισε να ερευνά και να πειραματίζεται με νέες φαρμακευτικές ουσίες εμπλουτίζοντας συνεχώς με νέα φάρμακα το νέο θεραπευτικό σύστημα. Όλα τα νέα στοιχεία για τις δράσεις των ομοιοπαθητικών φαρμάκων αποτέλεσαν το υλικό της φαρμακολογίας του, ένα έργο που παρουσιάστηκε στο διάστημα των ετών 1811 και 1821, την ίδια περίοδο που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Tο ίδιο διάστημα, περίπου, διατύπωσε την άποψη ότι ο γιατρός πρέπει να θεραπεύει τον ασθενή και όχι την ασθένεια, το όνομα της οποίας, δήλωνε, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για τη θεραπεία.